Pamiętam swój entuzjazm po pierwszym „Avatarze”. Nie wierzę… to już 16 lat. Tamten klimat, poetyka, kreska, wreszcie niezapomniana muzyka Jamesa Horner – to wszystko musiało zadziałać na kogoś, kto kino wiąże z wyobraźią. Nawet jeśli „Avatar” był tylko rozbudowanym „Tańczącym z Wilkami”. Minęło wiele lat, uniwersum się rozrosło. Tylko czy zarazem rozrosła się historia?