W czasach, gdy od prognozy pogody wielu z nas zaczyna dzień i gdy prognoza pogody jest jedną z najważniejszych informacji świata, bo decydować może już nie o tym, czy włożyć kalosze albo czy będziemy senni, ale o życiu i śmierci, ten film trafia w sedno. Podnosi pogodę do rangi, którą zawsze mieć powinna – najwyższej.

Obawiałem się, że jeżeli Ridley Scott weźmie się za postapokalipsę, skomplikuje to w sposób nieznośny. Nie takie rzeczy już komplikował. A przecież świat postapokaliptyczny to świat, który odzyskuje prostotę, w której liczy się to, co najważniejsze, bezpośrednie, pierwotne. Większość filmów postapokaliptycznych – nawet tych ze szczęśliwym zakończeniem – tę prostotą straszy. Ten zaś – wręcz przeciwnie. To dość intrygujący western przyszłości.

Będę szczery: jestem miłośnikiem dinozaurów. Jeżeli je gdzieś zobaczę, natychmiast przykuwa to moją uwagę. Jeżeli pojawiają się w filmie kinowym, biegnę na niego i jeszcze przebieram nóżkami. Cokolwiek by to nie było, naukowe czy poza nauką, po konsultacji naukowej czy z zupełnym jej zlekceważeniem, na serio czy z przymrużeniem oka, miliony lat temu czy obecnie. To nie ma znaczenia. Chociaż…

Zendaya powiada do Spider-mana: „Nie ty powinieneś o tym decydować, czy się o tobie pamięta”. Mam podobne wrażenie, że ktoś w kwestii Spider-mana decyduje za mnie, co mam pamiętać, a co nie. Sporo bowiem tego. Nie tak łatwo się połapać w serialu, którego odcinki dostajemy co kilka lat. Ten odcinek jest dość oryginalny, bo najbardziej sentymentalny. Najbardziej ludzki, najmniej pajęczy i superbohaterski.

.