NAPISZ DO MNIE!
Kino

„Witajcie w Hope” czyli zadyszka jest przereklamowana

Koreańczycy wiele rzeczy, za które się biorą, potrafią zmienić w złoto. Niekiedy nawet viralowe. Bodaj najlepsi są chyba jednak w pastiszach. Inteligentnych pastiszach. „Witajcie w Hope” wydaje się bez sensu, ale ten sens jest. I nie jest nim tylko tempo, ale przestrzeń i czas.

.

„Witajcie w Hope” (Hopeu)

reżyseria: Hong-jin Na
scenariusz: Hong-jin Na
w rolach głównych: Hwang Jung-min, Jung Ho-yeon, Zo In-sung, Michael Fassbender, Alicia Vikander

Pomyślałby kto, że relacje z Koreą Północną są dla Seulu jakimś tabu. A gdzie tam! To nawet dobry punkt wyjścia pastiszów. Bo co też może z tej dziwnej Północy nadejść… może niedźwiedź, a może tygrys, a może cholera wie co. Hope to miasteczko znajdujące się blisko północnokoreańskiej granicy i w stanie permanentnego zagrożenia, że w zasadzie smaruje nim chleb.

„Witajcie w Hope”

Oto bowiem, gdy na miasteczko spada coś potwornego (nomen omen) i demoluje wszystko i wszystkich, społeczność po prostu wsiada do pick-upów, chwyta za broń długą i robi jatkę. Jatka jest jak chleb powszedni, to w końcu Hope, to w końcu pogranicze z Koreą Północną. Jatka jest krwią w krwioobiegu tego filmu. Jatka stanowi jego tło tak oczywiste, że nie wymaga uzasadnień.

A to świetny podkład pod pastisz. „Witajcie w Hope” bowiem balansuje pomiędzy wieloma gatunkami kina s-f, filmu katastroficznego, horroru gore, kręci się między uliczkami miasteczka i wpada do lasu. To dwie niemal niezależne od siebie sekwencje tego filmu, obie imponujące.

„Witajcie w Hope” czyli koreańska Terminatorka

Nie wiem, czy słowo „sekwencja” jest tu odpowiednie. Ono zakłada jakiś porządek, a tu go nie ma w ogóle. To zresztą łatwo poczytać jako zarzut wobec tego filmu, bo jest on szalenie chaotyczny i w zasadzie próby wydobycia z niego chociaż zrębów fabularnego sensu spisane są na straty. Film wydaje się durny, absurdalny, jak seans pijanego mistrza. Na dodatek jest nieskończony, łatwo przeskakujący z jednego wątku w inny, z potwora na rozumnego kosmitę, z pościgu na strzelaninę. Nie wiadomo do czego prowadzi jego finał, nie wiadomo o czym rozmawiają bohaterowie.

W zasadzie nie wiadomo o co chodzi.

„Witajcie w Hope”

I ja początkowo w ten sposób o tym filmie myślałem, tak go postrzegałem. Dlatego wstrzymałem się nieco z napisaniem o nim, gdyż musiałem to wszystko przemyśleć. I im dłużej o nim myślę, tym mocniej wybija mi się na plan pierwszy jego zabawność i rozmach.

Weźmy policjantkę graną przez Jung Ho-yeon (gwiazda „Squid game”), która wpada tu jak piorun kulisty uzbrojona po zęby i dociskając pedał gazu w radiowozie i ręczny hamulec, gdy trzeba, pędzi na złamanie karku, by nie podarować żadnemu intruzowi ani napastnikowi. Czy z Korei Północnej, czy z Kosmosu – wszystko jedno. Jest jak azjatycki Terminator, jak Tommy Lee Jones w „Ściganym”.

„Witajcie w Hope”

Zresztą – umówmy się – w Hope mieszkają sami tacy ludzie. Gdy coś zaczyna się dziać, gdy jakiś przerażający potwór grasuje po miasteczku, wszyscy stawiają się jak armia do boju, wyruszają na polowanie. Tabuny ludzi i ich pick-upów uganiają się za stworem po uliczkach, a przerażający potwór szybko staje się ofiarą. I chociaż trup ścieli się gęsto, to brakuje trupa najważniejszego – poczwary.

„Witajcie w Hope” czyli potwór jest na pewno za rogiem

Hong-jin Na w tej warstwie filmu nie bierze jeńców. Potrafi przeprowadzić nas przez dobre trzy kwadranse otwierające dzieło (sic!) w pogoni za koszmarnym potworem bez pokazywania go. Gdy już wydaje się, że jest za rogiem, umyka. Jako żywo przypomina to „The Host. Potwór” z 2006 r. w reżyserii Bong Joon-ho. Przyznam, że podobnie intensywnego fragmentu sfilmowanego w taki sposób i tak ukrywającego przed nami sedno mnie widziałem chyba nigdy.

A przecież nie koniec na tym, bo w nadzwyczajnym tempie rozgrywają się także sceny w lesie czy niewiarygodny aż pościg po szosie. Ta scena zrobiona jest tak, że trudno aż uwierzyć, że to możliwe.

„Witajcie w Hope”

W całym tym chaosie w zawrotnym tempie aż trudno się zorientować, że nagle w odmienionej roli pojawiają się nam w tym koreańskim filmie Alicia Vikander i Michael Fassbender. Tylko wprawne oko potrafiłoby ich wyłowić. A gdy się pojawiają, to tym bardziej przestajemy rozumieć cokolwiek.

Może jednak o to chodzi w pastiszu, by nie rozumieć zbyt wiele. Sam już nie wiem, w każdym razie dawno nie widziałem tak pokręconego i dzikiego filmu, a zarazem tak zawrotnego w tempie filmu.

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from - Youtube
Vimeo
Consent to display content from - Vimeo
Google Maps
Consent to display content from - Google
Spotify
Consent to display content from - Spotify
Sound Cloud
Consent to display content from - Sound