Koreańczycy wiele rzeczy, za które się biorą, potrafią zmienić w złoto. Niekiedy nawet viralowe. Bodaj najlepsi są chyba jednak w pastiszach. Inteligentnych pastiszach. „Witajcie w Hope” wydaje się bez sensu, ale ten sens jest. I nie jest nim tylko tempo, ale przestrzeń i czas.
.
„Witajcie w Hope” (Hopeu)
reżyseria: Hong-jin Na
scenariusz: Hong-jin Na
w rolach głównych: Hwang Jung-min, Jung Ho-yeon, Zo In-sung, Michael Fassbender, Alicia Vikander
Pomyślałby kto, że relacje z Koreą Północną są dla Seulu jakimś tabu. A gdzie tam! To nawet dobry punkt wyjścia pastiszów. Bo co też może z tej dziwnej Północy nadejść… może niedźwiedź, a może tygrys, a może cholera wie co. Hope to miasteczko znajdujące się blisko północnokoreańskiej granicy i w stanie permanentnego zagrożenia, że w zasadzie smaruje nim chleb.

Oto bowiem, gdy na miasteczko spada coś potwornego (nomen omen) i demoluje wszystko i wszystkich, społeczność po prostu wsiada do pick-upów, chwyta za broń długą i robi jatkę. Jatka jest jak chleb powszedni, to w końcu Hope, to w końcu pogranicze z Koreą Północną. Jatka jest krwią w krwioobiegu tego filmu. Jatka stanowi jego tło tak oczywiste, że nie wymaga uzasadnień.
A to świetny podkład pod pastisz. „Witajcie w Hope” bowiem balansuje pomiędzy wieloma gatunkami kina s-f, filmu katastroficznego, horroru gore, kręci się między uliczkami miasteczka i wpada do lasu. To dwie niemal niezależne od siebie sekwencje tego filmu, obie imponujące.
„Witajcie w Hope” czyli koreańska Terminatorka
Nie wiem, czy słowo „sekwencja” jest tu odpowiednie. Ono zakłada jakiś porządek, a tu go nie ma w ogóle. To zresztą łatwo poczytać jako zarzut wobec tego filmu, bo jest on szalenie chaotyczny i w zasadzie próby wydobycia z niego chociaż zrębów fabularnego sensu spisane są na straty. Film wydaje się durny, absurdalny, jak seans pijanego mistrza. Na dodatek jest nieskończony, łatwo przeskakujący z jednego wątku w inny, z potwora na rozumnego kosmitę, z pościgu na strzelaninę. Nie wiadomo do czego prowadzi jego finał, nie wiadomo o czym rozmawiają bohaterowie.
W zasadzie nie wiadomo o co chodzi.

I ja początkowo w ten sposób o tym filmie myślałem, tak go postrzegałem. Dlatego wstrzymałem się nieco z napisaniem o nim, gdyż musiałem to wszystko przemyśleć. I im dłużej o nim myślę, tym mocniej wybija mi się na plan pierwszy jego zabawność i rozmach.
Weźmy policjantkę graną przez Jung Ho-yeon (gwiazda „Squid game”), która wpada tu jak piorun kulisty uzbrojona po zęby i dociskając pedał gazu w radiowozie i ręczny hamulec, gdy trzeba, pędzi na złamanie karku, by nie podarować żadnemu intruzowi ani napastnikowi. Czy z Korei Północnej, czy z Kosmosu – wszystko jedno. Jest jak azjatycki Terminator, jak Tommy Lee Jones w „Ściganym”.

Zresztą – umówmy się – w Hope mieszkają sami tacy ludzie. Gdy coś zaczyna się dziać, gdy jakiś przerażający potwór grasuje po miasteczku, wszyscy stawiają się jak armia do boju, wyruszają na polowanie. Tabuny ludzi i ich pick-upów uganiają się za stworem po uliczkach, a przerażający potwór szybko staje się ofiarą. I chociaż trup ścieli się gęsto, to brakuje trupa najważniejszego – poczwary.
„Witajcie w Hope” czyli potwór jest na pewno za rogiem
Hong-jin Na w tej warstwie filmu nie bierze jeńców. Potrafi przeprowadzić nas przez dobre trzy kwadranse otwierające dzieło (sic!) w pogoni za koszmarnym potworem bez pokazywania go. Gdy już wydaje się, że jest za rogiem, umyka. Jako żywo przypomina to „The Host. Potwór” z 2006 r. w reżyserii Bong Joon-ho. Przyznam, że podobnie intensywnego fragmentu sfilmowanego w taki sposób i tak ukrywającego przed nami sedno mnie widziałem chyba nigdy.
A przecież nie koniec na tym, bo w nadzwyczajnym tempie rozgrywają się także sceny w lesie czy niewiarygodny aż pościg po szosie. Ta scena zrobiona jest tak, że trudno aż uwierzyć, że to możliwe.

W całym tym chaosie w zawrotnym tempie aż trudno się zorientować, że nagle w odmienionej roli pojawiają się nam w tym koreańskim filmie Alicia Vikander i Michael Fassbender. Tylko wprawne oko potrafiłoby ich wyłowić. A gdy się pojawiają, to tym bardziej przestajemy rozumieć cokolwiek.
Może jednak o to chodzi w pastiszu, by nie rozumieć zbyt wiele. Sam już nie wiem, w każdym razie dawno nie widziałem tak pokręconego i dzikiego filmu, a zarazem tak zawrotnego w tempie filmu.