Koreańczycy wiele rzeczy, za które się biorą, potrafią zmienić w złoto. Niekiedy nawet viralowe. Bodaj najlepsi są chyba jednak w pastiszach. Inteligentnych pastiszach. „Witajcie w Hope” wydaje się bez sensu, ale ten sens jest. I nie jest nim tylko tempo, ale przestrzeń i czas.
Najbardziej charakterystycznymi scenami tego filmu, który wykracza daleko poza dokument, są wymiany spojrzeń między filmowcem i komikiem Nathanem Fielderem a oskarżoną i skazaną Elizabeth Holmes. Trochę przypominają te dawne pojedynki na spojrzenia, w których kto pierwszy mrugnie, przegrywa.
Z filmami o Godzilli, na których ja się wychowywałem od dzieciństwa, jest tak, że prawie w komplecie stanowiły bezpretensjonalną rozrywkę. A ich fabuła sprowadzona do absurdalnej konwencji sprawiała, że ciężko było wycisnąć z nich coś więcej. Dopiero gdy po latach obejrzałem oryginał z 1954 r., dotarło do mnie, że nic bardziej mylnego. Ten pierwszy film o Godzilli jest perełką i to perełką niezwykle mądrą. Dopiero kolejne skręcały gdzieś na manowce. I w tej obecnej, japońskiej serii jej twórcy postanowili uszanować także tę pierwotną zasadę.
Można by łatwo postawić tezę, że grany przez Austina Abramsa bohater ma wyjątkowego wręcz pecha i najgorszy dzień życia. Trafić akurat na kaszalota polującego na wielką kałamarnicę, zahaczyć się o nią, wpaść do jego paszczy i mimo prób uwolnienia, trafić do żołądka – może być gorzej? „Upadek wieloryba” nie jest jednak historią koszmarnego pecha i dramatu w środku ciała wieloryba. Przeciwnie wręcz. To przypowieść iście biblijna i wielce metaforyczna. Z tą różnicą, że ten bohater nie zostaje przymuszony cielskiem wieloryba do zmian. On do nich dojrzewa. A że w nietypowym miejscu jakim jest żołądek walenia, cóż…
W zasadzie to nie film, bo akcja jest tu nietypowa i dość ascetyczna. „W sercu dziczy” to raczej hołd, nawet nie tylko dla psich żołnierzy w armii, a w ogóole dla psów, w ogóle dla zwierząt. Dla tych, co ufają człowiekowi bezwarunkowo. Wszystko, co ma tu miejsce, dzieje się albo się nie dzieje, prowadzi do psa. To on jest osią, a nie Brad Pitt. I to o nim w gruncie rzeczy mowa.
Spróbuję to może wyjaśnić. Spóźniłem się nie bez powodu. Nie dlatego, że mi się nie chciało, przeciwnie. Chciało mi się i wziąłem kurs ekstra, po godzinach. No ale śnieg sypał, droga była śliska, a wszystkie ogrodzenia miały kłódki. I wyskakiwał co chwilę ktoś z boku, a to kobieta w podomce, a to pies… Naprawdę, bezustannie. I potem te stwory… coś im strzelało z pyska, miały wiele kończyn, bluzgały kwasem, mutanty jakieś. Zaatakowały całe miasto, wszędzie krew i flaki. Trudno było dopchać się do domofonu i windy. Naprawdę, nie kłamię…
Bolesław Prus widział wiele. Jako dziennikarz, kronikarz, obserwator, zanim jeszcze siadł do pisania swych powieści, dostrzegał bardzo dużo. Pewnie dlatego „Lalka” jest tak dobra. Pewnie tak trudno ją sfilmować ze wszystkimi jej wątkami i obserwacjami. Pewnie dlatego przeuroczy jest epizod z Bolesławem Prusem (gra go Tomasz Ziętek) w tej ekranizacji Macieja Kawalskiego. Bo to rodzaj należnego hołdu.
W czasach, gdy od prognozy pogody wielu z nas zaczyna dzień i gdy prognoza pogody jest jedną z najważniejszych informacji świata, bo decydować może już nie o tym, czy włożyć kalosze albo czy będziemy senni, ale o życiu i śmierci, ten film trafia w sedno. Podnosi pogodę do rangi, którą zawsze mieć powinna – najwyższej.
Obawiałem się, że jeżeli Ridley Scott weźmie się za postapokalipsę, skomplikuje to w sposób nieznośny. Nie takie rzeczy już komplikował. A przecież świat postapokaliptyczny to świat, który odzyskuje prostotę, w której liczy się to, co najważniejsze, bezpośrednie, pierwotne. Większość filmów postapokaliptycznych – nawet tych ze szczęśliwym zakończeniem – tę prostotą straszy. Ten zaś – wręcz przeciwnie. To dość intrygujący western przyszłości.
Będę szczery: jestem miłośnikiem dinozaurów. Jeżeli je gdzieś zobaczę, natychmiast przykuwa to moją uwagę. Jeżeli pojawiają się w filmie kinowym, biegnę na niego i jeszcze przebieram nóżkami. Cokolwiek by to nie było, naukowe czy poza nauką, po konsultacji naukowej czy z zupełnym jej zlekceważeniem, na serio czy z przymrużeniem oka, miliony lat temu czy obecnie. To nie ma znaczenia. Chociaż…
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy